Een muzikale reis uit mijn gedachten: Glen Hansard (Deel 3)

Nog nooit had ik van of zijn band The Frames gehoord totdat de film Once uitkwam. De film zelf was wel okay voor een soort van filmhuis film, maar het openingsnummer zorgde voor kippenvel over mijn hele lichaam. Ik denk dat ik die twee minuten wel twintig keer heb teruggespoeld. Het beeld en het geluid past zo goed bij elkaar. Een eenzame zanger in de nacht die de woorden op een zuivere en toch schreeuwerige manier naar het niet bestaande publiek probeert te brengen. De film heeft voor een ander nummer, Falling Slowly, het befaamde gouden beeldje binnen gesleept. Het komt niet vaak voor dat dit soort films een Oscar krijgen voor de soundtrack.

De film heeft veel te maken met het echte leven van Glen Hansard. Zo stopte hij op 13 jarige leeftijd met school en begon hij op te treden op straten in Dublin. Hier begint de film dan ook mee. De ontmoetingen die volgen leiden tot een uiteindelijke samenwerking tussen verschillende artiesten. Ik kan me voorstellen dat dit ook zo gegaan is met Glen Hansard bij het oprichten van de band The Frames. De band begon langzaam naam te krijgen in de omgeving van Dublin en groeide door. Het groter worden heeft te maken met de affiniteit die mensen met de muziek hebben, maar ook door de bekendheid die Glen Hansard verwierf door op te treden in verschillende tv-programma’s. Zo presenteerde hij het programma Other Voices: Songs from a Room. Het ging hierbij vooral om het laten zien van verschillende Ierse artiesten aan het grote publiek.

De latere samenwerking met Markéta Irglová zorgde voor de soundtrack van Once en het album Stric Joy (uitgebracht onder de naam Swell Season). Door de samenwerking werd de muziek een hit onder de liefhebbers en vormden ze zo ongeveer een superband.

Onbekende Nederpop

Nederlandstalige muziek heeft vaak toch een laagdrempelig niveau. De teksten van bijvoorbeeld Frans Bauer zijn zo geschreven dat je ze naar een paar keer luisteren wel mee kan zingen. Het wil niet zeggen dat het slechte muziek is. Het tegenovergestelde zelfs. Het verkoopt als een tierelier en de mensen houden van de tv-programma’s die rond de sterren uit de grond gestampt worden.

Maar er zijn nederpop artiesten waar, jammer genoeg, niet veel mensen van hebben gehoord. Bandjes die, naast een goede sound, ook poëtisch met de teksten omgaan. Hieronder noem ik enkele Nederlandstalige artiesten waar je in ieder geval een keer naar zou moeten luisteren.

Sander Vos
Jaren geleden kreeg ik de CD Navelzien van mijn oom op een echte sinterklaas pakjesavond. Rouwe rock met een knipoog zou je het kunnen noemen. Samen met de Waterlanders brengt hij op het album teksten met muziek samen waar een echt Amsterdams tintje aan zit. Op het eerste oog lijken de teksten heel simpel, maar als je je er in verdiept zie je dat er een verhaal achter elk nummer zit.

Tegenwoordig treed hij niet meer op en werkt hij mee aan veel verschillende Nederlandse films op de montagevloer. Al zijn muziek is gratis te downloaden van zijn eigen website. www.sandervos.nl




Stek
Dit jaar werkte ik in de City of Wesopa bij een avond met bandjes uit de Vechtdelta. Een serie avonden met bandjes die gratis optreden voor de Weespers. Het doet denken aan Blof in de oude dagen en weet het publiek bezig te houden om naar de teksten te blijven luisteren. Er kunnen weinig woorden aan vuil worden gemaakt. Je kunt het beste gewoon luisteren.

Hun muziek is te luisteren op http://www.stek-amsterdam.nl/ en www.myspace.com/webstek

Een muzikale reis uit mijn gedachten: Dave Grohl (Deel 2)

Nirvana was natuurlijk het hoogtepunt in de grunge, maar behalve een stuk of vijf nummers zoals Rape Me spraken mij aan. Het rauwe sprong ervan af. De depressiviteit was te beknellend voor mijn oren. Smells like teen spirit mocht uiteindelijk niet gedraaid worden op feesten tijdens mijn middelbare school periode. Het zou zorgen voor gewonden en zelfmoordneigingen. Gewonden vielen er zeker, want uiteindelijk heeft een jongen uit mijn jaarlaag een dag in coma gelegen door de pit die gecreëerd werd tijdens dit nummer. De beschrijvingen die over het eerste album Nevermind werden gegeven zijn des al niet te min lovend. Het rebelse onder de jeugd werd opgeroepen en deed terugdenken aan de tijd van Elvis Presley. In het boek 1001 Albums staat de volgende beschrijving.

“Nevermind was onbetwist het belangrijkste rockalbum uit de jaren 90. De verwrongen popsongs bevatten niet de agressie van punk, maar wel krachtige metal-akkoorden. Het album vestigde Kurt Cobain meteen als een van de meest kenmerkende rockzangers die zeer keelverscheurende zang kon voortbrengen en ook een erg gevoelige en originele songwriter was.”

Een beknopte omschrijving die veel van de jeugd heeft weten te bewegen in een aparte subgroep waar andere groepen uit voortvloeiden. Het gevoel versterkte tot een climax in april 1994 toen Kurt Cobain zelfmoord pleegde met een shotgun. De moordtheorieën zijn oneindig en van kwaad tot erger.

Het einde van Nirvana betekende het begin voor de Foo Fighers. De band werd door Dave Grohl opgericht en het eerste album werd door hem alleen volledig ingespeeld. Daarna ronselde hij een paar artiesten om zich heen en brak door met nummers als Learn to Fly en This Is A Call.

Zelf heb ik ze voor het eerst zien optreden in de Heineken Music Hall. Een concert stond in het teken van het album In Your Honor. Een dubbel album met een akoestische cd en een echte Foo Fighters cd. Samen met de gitarist uit de band waar ik in zong stonden we samen met een jointje vooraan, maar al snel gooide we het half opgerookte jointje weg toen ze begonnen. Het was voor ons op die leeftijd, we waren allebei 16, een adembenemend schouwspel. Dave Grohl die zo goed met het publiek om kon gaan alsof hij ons al jaren kende. Het moment dat ik nooit zal vergeten tijdens dat concert was de wortel die naar Dave zijn hoofd werd gegooid.

Dave Grohl: “Who the fuck throws a fucking carot!”
Met schichtige ogen kijkt hij door het publiek en weet even niet wat te zeggen totdat er een glimlach op zijn gezicht verschijnt. Met een handgebaar pakt hij de wortel op en kijkt ernaar.
Dave Grohl: “Got more?”
Het publiek begint massaal te lachen en nog net kan ik zien dat er een slakrop en een paar tomaten het hoofd van Dave raken. Met een gehavend gezicht speelt hij het nummer Everlong.

Een manier die bij weinig artiesten was opgekomen. De lol moest bewaard worden en zou overwinnen. Franz Ferdinand kon bij mij niet datzelfde gevoel opbrengen in de Heineken Music Hall. Daar vloeide het bier uit verveling.

De tweede, en laatste keer, dat ik de Foo Fighters heb zien optreden was tijdens Pinkpop 2008. Ze vielen in het niet bij The Rage Against The Machines, maar wisten toch een leuk optreden neer te zetten. Het zien van ongeveer 60.000 mensen die vrijwel allemaal het nummer Times Like These meezingen is onbetaalbaar. Het klinkt cliché, maar je had erbij moeten zijn. De zon die langzaam onderging, het roesgevoel door de hele dag bier en cola en in de verte de glinsterende gitaar die de akkoorden speelde die ik kon dromen. In een woord: Geweldig. Het was niet zo intens als het eerste optreden dat ik van ze had meegemaakt, maar zeker noemenswaardig.

Foo Fighers werd mij op een gegeven moment toch iets te veel en ik legde de albums die ik heb in de kast waar ze nog steeds stof aan het verzamelen zijn. Zelf op het moment dat het project Them Crooked Vultures volledig in het nieuws was. Een project met leden van Queens of the Stoneage, Dave Grohl en de vroegere bassist van Led Zeppelin. Op Lowlands heb ik ze zien spelen en het was verdomde goede muziek, maar omdat niemand de nummers mee kon zingen, door de geheimzinnigheid rondom de band, was het een beetje springen en schreeuwen. Misschien is dit project gefaald, maar misschien groeit het wel uit tot een van de grootste superbands die de wereld ooit gekend heeft.

Een muzikale reis uit mijn gedachten: The Beatles (Deel 1)

Terwijl al mijn klasgenootjes uitkeken naar de laatste Hitzone compilatie luisterde ik op de basisschool naar artiesten als Elvis Costello, Eric Clapton, The Who, Joe Strummer, etc. Door mijn vader raakte ik meer en meer geïnteresseerd in de muziek uit zijn tijd en de nieuwe albums die van deze artiesten uitkwamen. Op een zekere dag nam hij een paar Russische uigaven van verschillende albums mee uit Rusland. Led Zeppelin, The Beatles en Paul Weller. Led Zeppelin vond ik nog wel de moeite waard om te luisteren, Paul Weller was niet helemaal mijn ding en The White Album van The Beatles werd in drie maanden tijd kapot gedraaid.

Tijdens het zeilen met vrienden zorgde ik er altijd voor dat er een cd van The Beatles in de stereoset werd gestopt. Nummers als While My Guitar Gently Wheeps, Blackbird en alle andere bekende nummers kende ik uit mijn hoofd en met zijn allen brulden we de woorden over het water. Uiteindelijk heb ik een tijdje de bijnaam Beatles Juice onder mijn vrienden gedragen. De naam is een verbastering van de film Beetle Juice uit 1988 en The Beatles.

Als vanzelf veranderd de smaak van een individu als hij ouder wordt. Steeds meer oude klassiekers en opkomende artiesten trokken mijn aandacht. The Beatles waren een tijd uit mijn zicht. Totdat ik een keer in de City of Wesopa in Weesp het geluid moest doen voor de man die zorgt voor de filmpjes bij Top 2000 a GoGo en ik daar een paar, mij onbekende, opnamen hoorde van de band. Het waren wel bestaande nummers, maar ze experimenteerde op deze opnamen in de studio met verschillende ritmes en akkoorden. Naderhand heb ik met de man gepraat en vertelde me dat deze opnames nog nooit op een cd te horen zijn geweest. Gelijk heb ik weer mijn collecties cd’s gepakt en ben weer begonnen met luisteren tot diep in de nacht terwijl ik mijn hoofd weer boog over cijfertjes voor de volgende Bedrijfseconomische Vaardigheden les. Door de muziek ging ik me steeds meer verdiepen in de geschiedenis achter The Beatles en merkte dat ze vooruitstrevend waren voor hun tijd. De manier waarop ze werden opgewacht door fans en de verschillende drugsverhalen in de latere jaren werd het begin van de Sex, Drugs & Rock&Roll stijl die later verder doorgevoerd zou worden in de mainstream.

Het artikel, over de The Beatles, dat mij het meest is opgevallen verscheen in september 2009 in de Rolling Stone getiteld Why the Bealtes broke up: The inside story geschreven door Mikal Gilmore. Het stuk beschrijft de laatste jaren en dagen van The Beatles en hoe de vriendschap op de proef werd gesteld door de druk die de muziek met zich meebracht. De schrijfstijl doet mij soms denken aan bladen als de Story en de Prive, maar is met hoog ontzag geschreven voor de bandleden in kwestie. De volgende quote zou de doorslag hebben gegeven voor het uit elkaar vallen van de band.

“You’re daft. I’m breaking the group up,” Lennon told McCartney when het tried to persuade the Beatles to tour in 1969. (Pagina 57, Rolling Stone, 3 september 2009)

De angstige of kwade ondertoon is er duidelijk uit op te merken en deed waarschijnlijk de doorgewinterde Beatles fans sidderen. Het laatste concert, dat zij gaven op het dak van hun eigen label, was een sombere bedoening aan de beelden te zien.