Nog nooit had ik van of zijn band The Frames gehoord totdat de film Once uitkwam. De film zelf was wel okay voor een soort van filmhuis film, maar het openingsnummer zorgde voor kippenvel over mijn hele lichaam. Ik denk dat ik die twee minuten wel twintig keer heb teruggespoeld. Het beeld en het geluid past zo goed bij elkaar. Een eenzame zanger in de nacht die de woorden op een zuivere en toch schreeuwerige manier naar het niet bestaande publiek probeert te brengen. De film heeft voor een ander nummer, Falling Slowly, het befaamde gouden beeldje binnen gesleept. Het komt niet vaak voor dat dit soort films een Oscar krijgen voor de soundtrack.
De film heeft veel te maken met het echte leven van Glen Hansard. Zo stopte hij op 13 jarige leeftijd met school en begon hij op te treden op straten in Dublin. Hier begint de film dan ook mee. De ontmoetingen die volgen leiden tot een uiteindelijke samenwerking tussen verschillende artiesten. Ik kan me voorstellen dat dit ook zo gegaan is met Glen Hansard bij het oprichten van de band The Frames. De band begon langzaam naam te krijgen in de omgeving van Dublin en groeide door. Het groter worden heeft te maken met de affiniteit die mensen met de muziek hebben, maar ook door de bekendheid die Glen Hansard verwierf door op te treden in verschillende tv-programma’s. Zo presenteerde hij het programma Other Voices: Songs from a Room. Het ging hierbij vooral om het laten zien van verschillende Ierse artiesten aan het grote publiek.
De latere samenwerking met Markéta Irglová zorgde voor de soundtrack van Once en het album Stric Joy (uitgebracht onder de naam Swell Season). Door de samenwerking werd de muziek een hit onder de liefhebbers en vormden ze zo ongeveer een superband.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten