Nirvana was natuurlijk het hoogtepunt in de grunge, maar behalve een stuk of vijf nummers zoals Rape Me spraken mij aan. Het rauwe sprong ervan af. De depressiviteit was te beknellend voor mijn oren. Smells like teen spirit mocht uiteindelijk niet gedraaid worden op feesten tijdens mijn middelbare school periode. Het zou zorgen voor gewonden en zelfmoordneigingen. Gewonden vielen er zeker, want uiteindelijk heeft een jongen uit mijn jaarlaag een dag in coma gelegen door de pit die gecreëerd werd tijdens dit nummer. De beschrijvingen die over het eerste album Nevermind werden gegeven zijn des al niet te min lovend. Het rebelse onder de jeugd werd opgeroepen en deed terugdenken aan de tijd van Elvis Presley. In het boek 1001 Albums staat de volgende beschrijving.
“Nevermind was onbetwist het belangrijkste rockalbum uit de jaren 90. De verwrongen popsongs bevatten niet de agressie van punk, maar wel krachtige metal-akkoorden. Het album vestigde Kurt Cobain meteen als een van de meest kenmerkende rockzangers die zeer keelverscheurende zang kon voortbrengen en ook een erg gevoelige en originele songwriter was.”
Een beknopte omschrijving die veel van de jeugd heeft weten te bewegen in een aparte subgroep waar andere groepen uit voortvloeiden. Het gevoel versterkte tot een climax in april 1994 toen Kurt Cobain zelfmoord pleegde met een shotgun. De moordtheorieën zijn oneindig en van kwaad tot erger.
Het einde van Nirvana betekende het begin voor de Foo Fighers. De band werd door Dave Grohl opgericht en het eerste album werd door hem alleen volledig ingespeeld. Daarna ronselde hij een paar artiesten om zich heen en brak door met nummers als Learn to Fly en This Is A Call.
Zelf heb ik ze voor het eerst zien optreden in de Heineken Music Hall. Een concert stond in het teken van het album In Your Honor. Een dubbel album met een akoestische cd en een echte Foo Fighters cd. Samen met de gitarist uit de band waar ik in zong stonden we samen met een jointje vooraan, maar al snel gooide we het half opgerookte jointje weg toen ze begonnen. Het was voor ons op die leeftijd, we waren allebei 16, een adembenemend schouwspel. Dave Grohl die zo goed met het publiek om kon gaan alsof hij ons al jaren kende. Het moment dat ik nooit zal vergeten tijdens dat concert was de wortel die naar Dave zijn hoofd werd gegooid.
Dave Grohl: “Who the fuck throws a fucking carot!”
Met schichtige ogen kijkt hij door het publiek en weet even niet wat te zeggen totdat er een glimlach op zijn gezicht verschijnt. Met een handgebaar pakt hij de wortel op en kijkt ernaar.
Dave Grohl: “Got more?”
Het publiek begint massaal te lachen en nog net kan ik zien dat er een slakrop en een paar tomaten het hoofd van Dave raken. Met een gehavend gezicht speelt hij het nummer Everlong.
Een manier die bij weinig artiesten was opgekomen. De lol moest bewaard worden en zou overwinnen. Franz Ferdinand kon bij mij niet datzelfde gevoel opbrengen in de Heineken Music Hall. Daar vloeide het bier uit verveling.
De tweede, en laatste keer, dat ik de Foo Fighters heb zien optreden was tijdens Pinkpop 2008. Ze vielen in het niet bij The Rage Against The Machines, maar wisten toch een leuk optreden neer te zetten. Het zien van ongeveer 60.000 mensen die vrijwel allemaal het nummer Times Like These meezingen is onbetaalbaar. Het klinkt cliché, maar je had erbij moeten zijn. De zon die langzaam onderging, het roesgevoel door de hele dag bier en cola en in de verte de glinsterende gitaar die de akkoorden speelde die ik kon dromen. In een woord: Geweldig. Het was niet zo intens als het eerste optreden dat ik van ze had meegemaakt, maar zeker noemenswaardig.
Foo Fighers werd mij op een gegeven moment toch iets te veel en ik legde de albums die ik heb in de kast waar ze nog steeds stof aan het verzamelen zijn. Zelf op het moment dat het project Them Crooked Vultures volledig in het nieuws was. Een project met leden van Queens of the Stoneage, Dave Grohl en de vroegere bassist van Led Zeppelin. Op Lowlands heb ik ze zien spelen en het was verdomde goede muziek, maar omdat niemand de nummers mee kon zingen, door de geheimzinnigheid rondom de band, was het een beetje springen en schreeuwen. Misschien is dit project gefaald, maar misschien groeit het wel uit tot een van de grootste superbands die de wereld ooit gekend heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten