Een muzikale reis uit mijn gedachten: The Beatles (Deel 1)

Terwijl al mijn klasgenootjes uitkeken naar de laatste Hitzone compilatie luisterde ik op de basisschool naar artiesten als Elvis Costello, Eric Clapton, The Who, Joe Strummer, etc. Door mijn vader raakte ik meer en meer geïnteresseerd in de muziek uit zijn tijd en de nieuwe albums die van deze artiesten uitkwamen. Op een zekere dag nam hij een paar Russische uigaven van verschillende albums mee uit Rusland. Led Zeppelin, The Beatles en Paul Weller. Led Zeppelin vond ik nog wel de moeite waard om te luisteren, Paul Weller was niet helemaal mijn ding en The White Album van The Beatles werd in drie maanden tijd kapot gedraaid.

Tijdens het zeilen met vrienden zorgde ik er altijd voor dat er een cd van The Beatles in de stereoset werd gestopt. Nummers als While My Guitar Gently Wheeps, Blackbird en alle andere bekende nummers kende ik uit mijn hoofd en met zijn allen brulden we de woorden over het water. Uiteindelijk heb ik een tijdje de bijnaam Beatles Juice onder mijn vrienden gedragen. De naam is een verbastering van de film Beetle Juice uit 1988 en The Beatles.

Als vanzelf veranderd de smaak van een individu als hij ouder wordt. Steeds meer oude klassiekers en opkomende artiesten trokken mijn aandacht. The Beatles waren een tijd uit mijn zicht. Totdat ik een keer in de City of Wesopa in Weesp het geluid moest doen voor de man die zorgt voor de filmpjes bij Top 2000 a GoGo en ik daar een paar, mij onbekende, opnamen hoorde van de band. Het waren wel bestaande nummers, maar ze experimenteerde op deze opnamen in de studio met verschillende ritmes en akkoorden. Naderhand heb ik met de man gepraat en vertelde me dat deze opnames nog nooit op een cd te horen zijn geweest. Gelijk heb ik weer mijn collecties cd’s gepakt en ben weer begonnen met luisteren tot diep in de nacht terwijl ik mijn hoofd weer boog over cijfertjes voor de volgende Bedrijfseconomische Vaardigheden les. Door de muziek ging ik me steeds meer verdiepen in de geschiedenis achter The Beatles en merkte dat ze vooruitstrevend waren voor hun tijd. De manier waarop ze werden opgewacht door fans en de verschillende drugsverhalen in de latere jaren werd het begin van de Sex, Drugs & Rock&Roll stijl die later verder doorgevoerd zou worden in de mainstream.

Het artikel, over de The Beatles, dat mij het meest is opgevallen verscheen in september 2009 in de Rolling Stone getiteld Why the Bealtes broke up: The inside story geschreven door Mikal Gilmore. Het stuk beschrijft de laatste jaren en dagen van The Beatles en hoe de vriendschap op de proef werd gesteld door de druk die de muziek met zich meebracht. De schrijfstijl doet mij soms denken aan bladen als de Story en de Prive, maar is met hoog ontzag geschreven voor de bandleden in kwestie. De volgende quote zou de doorslag hebben gegeven voor het uit elkaar vallen van de band.

“You’re daft. I’m breaking the group up,” Lennon told McCartney when het tried to persuade the Beatles to tour in 1969. (Pagina 57, Rolling Stone, 3 september 2009)

De angstige of kwade ondertoon is er duidelijk uit op te merken en deed waarschijnlijk de doorgewinterde Beatles fans sidderen. Het laatste concert, dat zij gaven op het dak van hun eigen label, was een sombere bedoening aan de beelden te zien.