Vroeger droomde ik over het bevaren van de zeven zeeën. Niet het piratenleven dat vroeger werd voorgeschoteld tijdens de geschiedenislessen in groep drie. Het eerste slokje van een goedkope rum, het maken van ooglapjes en het zingen van piratenliederen. Meer het avontuur dat elke generatie in de familie probeerde te trotseren. Uiteindelijk vond ik de muziek door mijn ouders die me verplichten om een instrument te bespelen. Op een gegeven moment kom je erachter dat dit niet voor je is weggelegd en raak je meer geïnteresseerd in de andere kant van de muziek. Steeds meer ging ik me interesseren voor het organiseren van optredens en zette ik zelf een paar muziekavonden op allerlei verschillende locaties.
Een idool uit het boek Hit Men door Frederic Dannen kan ik niet noemen. Zelf heb ik niet graag idolen, omdat het je eigen gedachtengangen beperkt. Mijn interesse werd wel gewekt door de quote over Neil Bogart (pagina 161). “If it cost him three dollars to make two dollars, he would do it.” Een uitspraak waarbij het stereotype manager, inhalige mensen die hun eigen zakken willen vullen, opzij zet. Iets wat, naar mijn mening, gelukkig veranderd door het minder nodig hebben van managers of juist een andere invulling van een manager.
Neil Bogart moet een “rare” man zijn geweest waarbij je kan afvragen of hij eigenlijk verstand had van zaken of meer geluk had en zichzelf wist te verkopen aan de wereld. Zelf heeft hij ooit gezegd: “If you hype something and it succeeds, you're a genius, it wasn't a hype. If you hype it and it fails, then it was just a hype.” Dat is iets waar niet omheen gedraaid kan worden. Neil Bogart is, in mijn ogen, de echte uitvinder van het hypen van een band zoals is gebeurd met bijvoorbeeld de Spice Girls, K3 en The Backstreet Boys. Een ontwikkeling waarbij alles geoorloofd was om de band zoveel mogelijk te verkopen als een fysiek product. Ik zeg niet dat ik dit een goede ontwikkeling vind. Het tegenovergestelde zelfs, want ik vind ouderwets dat de muziek goed in elkaar moet zitten om te verkopen. Jammer genoeg is het in de huidige maatschappij vrijwel niet mogelijk om op die manier muziek te verkopen. Aan de andere kant ontstaat voor mij de uitdaging om te proberen voor mij een manier te vinden die mij trekt en waar ik mijn morele regels in kan vinden. Een invulling hiervan begint al langzaam vorm te nemen in mijn hoofd. Experimenteren met wat ik wil is belangrijk om gelukkig te blijven in het werk en het vak.
In Neil Bogart respecteer ik het lef dat hij heeft. Een soort lef wat weinig mensen onder ons hebben of juist wel hebben, maar het verkeerd toepassen. Om Cameo Parkway aan te klagen terwijl zij een aanklacht, die zo te lezen veel meer kans maakte, tegen hem persoonlijk hadden ingediend. Als manager moet je goed op je woorden kunnen letten en een gesprek zo te manipuleren dat het uitkomt op wat jij wilt. Iets wat hij denk ik al deed toen hij solliciteerde bij Cash Box en zichzelf aanprees door de telefoon. Hoe hij zij zich doorwerkte naar MGM Records en Cameo Parkway staat niet beschreven, maar ik zou zo aannemen dat hij dit door een slim spelletje voor elkaar heeft gekregen.
Volgens een goede vriend verander ik helemaal als er wordt gepraat over muziek. De muziek van een artiest die ik tegenkom wil ik zo snel mogelijk horen en mijn telefoon staat vol met notities over bandjes die ik ergens ben tegengekomen. Van de prijs, kwaliteit, instelling van de bandleden en de timing probeer ik zoveel mogelijk hoogte te krijgen. Dit gaat bij mij als vanzelfsprekend. De vriend van mij vindt het jammer, omdat ik daardoor, volgens hem, constant aan het werk ben als ik in de kroeg of ergens anders sta. Het heeft dan ook een tijd geduurd om het te kunnen uitschakelen. Daarin wil ik waarschijnlijk niet op Neil Bogart lijken. Er wordt hier weinig over gezegd, maar ik kan me voorstellen dat hij een gladde spreker was. Ik kan niet zeggen dat hij zonder hart sprak. Al krijg ik wel zo’n beeld bij de verhalen in het boek. Door alle feestjes bij Casablanca moet dit bijna wel het geval zijn geweest. Sex, Drugs and Rock&Roll. Iets waar ik zelf maar in bepaalde mate mee wil doen. Serieuze zakenpartners zullen mij niet snel dronken tegenkomen en ik zal al helemaal geen drugs gebruiken voor hun ogen. Moet ik zeggen dat de enige drugs die ik heel af en toe gebruik hasj of wiet is.
Ik heb wel gemerkt dat een relaxte omgeving heel erg goed werk om met nieuwe mensen in contact te komen. Zo zat ik laatst toevallig te praten met de Hans Verschoof. De manager van Kaz Lux, Oberg en oud manager van Focus. Zijn stemming was opgewekt door een bericht dat hij net gekregen had en dit was goed te merken in het gesprek. Hij stond heel open voor vragen en wilde me in een korte tijd veel tips geven over het boeken van een zaal. Ook al was het gesprek kort. Ik heb er heel veel aan gehad. Zelf probeer ik deze sfeer ook vaak te creëren tijdens een gesprek en daarin neig ik toch naar Neil Bogart. Al zal mijn manier anders zijn dan degene die hij toepaste.
Sommige excentrieke methodes die hij heeft toegepast doet mij denken aan sommige artiesten die ik ben tegengekomen. Gekke dingen als het overvliegen van een cake in de vorm van Donna Summer in de eerste klas is een geweldig idee. Als ik het geld ervoor zou hebben was het precies iets wat ik zou doen. Gewoon, omdat het kan. Het excentrieke heeft mij altijd wel aangesproken samen met impulsief gedrag. Zo heeft Neil Bogart een tv-programma geproduceerd door gelijk te roepen dat hij dit ging doen. Zelf is dit ook bij mij gebeurt. Zonder te weten waar ik aan begon zei ik ja tegen een opdracht waardoor ik van alles bij moest leren.
Als afsluiter van dit essay zal ik drie doelstellingen omschrijven die ik wil halen in de komende drie jaar.
1. Het afmaken en pitchen van een tv-programma waar ik voor bezig ben.
Dit is voor het bedrijf Koas Contingency waarbij we met zijn allen geen enkele ervaring hebben op het gebied van tv, maar we krijgen veel hulp uit verschillende hoeken. Langzamerhand begint het project vorm te krijgen.
2. Het bedenken van een nieuwe vorm van promotie die past in mijn morele gedachtengangen.
Zoals ik hierboven beschreven heb wil ik niet gebruik maken van het motto Whatever it takes. Volgens mij zijn er nog genoeg manieren die nog niet gebruikt of goed benut zijn om muziek beter naar voren te brengen waarbij de muziek in waarde wordt gelaten.
3. In drie jaar tijd mijn netwerk vergroten, met minimaal 100 bedrijven, binnen de media en entertaiment wereld.
Door op de juiste plekken te zijn probeer ik op dit moment al mijn netwerk te vergroten en ik heb gemerkt dat het vrij eenvoudig is om met mensen contact te leggen die werkzaam zijn binnen de entertainment. Ik wil proberen om bij 100 verschillende bedrijven een contactpersoon te hebben waar ik ook daadwerkelijk iets mee kan.
Dit essay is geschreven voor het vak Muzieklandschap op de Hogeschool van de Kunsten Utrecht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten