Kaz Lux over creatie van zijn muziek

Vandaag had ik de kans om, tussen de oefensessie voor de reünie tour van Brainbox, een klein interview af te nemen over hoe hij zijn muziek creëert. Een kort, maar zeker leerzaam interview.

Kaz Lux is de zanger van Brainbox waar Jan Akkerman (ondertussen gestopt) en Pierre van der Linden deel van uitmaakten. In de jaren zeventig stonden zij op een van de eerste edities van Pinkpop en waren ze in Nederland en daarbuiten een regelrechte hit. Later starte Kaz Lux zijn solocarriere wat resulteerde in verschillende albums waarvan ik persoonlijk het album Osmosis een meesterwerk vind.

Hoe bent u precies bij Brainbox gekomen?
In 1968 had ik studiodagen voor mijn eerste single. Toen waren Jan Akkerman en Pierre van der Linden de studiomuzikanten. Uiteindelijk is dat niks geworden, maar een maand of drie later gingen zij een nieuwe band oprichten. Ze wisten in Brabant nog een zanger en hebben belden ze mij. Middagje repeteren en het zat meteen goed.

Hoe schrijft u nummers?
Die ontstaan meestal uit een ideetje dat ik op de gitaar ontdek. Dan zit je een beetje te mediteren op dat ding en dan zonder te kijken. Ineens hoor je iets en denk je van: 'Wat doe ik hier?' Je probeert het op te schrijven en iedere dag komt er wel iets bij. Je hebt dus eigenlijk een soort hoek op de gitaar gevonden. Na een week is het een compleet liedje geworden en moet er wat tekst bij. Baspartijtje en de hele reut en ben je weer een maand verder. Vroeger werkte ik snel. Je kunt er beter iedere dag iets aan toevoegen zodat je aan het einde meer tevreden bent dan wanneer het allemaal snel gaat.

Schrijft u ook alles uit?
Nee. Ik heb een eigen manier van akkoorden opschrijven of ik noteer het op een minidisk recordertje. Eerst moet ik dat ideetje hebben wat leuk klinkt en apart is. Daar ga je van alles aan toevoegen. De bas is daarbij heel belangrijk voor de harmonie.

Waar haalt u inspiratie voor de teksten vandaan?
Laatste tijd heb ik weinig inspiratie, omdat je zo volgegooid wordt met allerlei informatie. Soms is het iets dat ik heb gezien, iets uit de krant of iets wat je op tv ziet. Ik kan me nog herinneren dat ik in de jaren negentig een tekst heb gemaakt over een religieuze sekte die in elkaar werd getimmerd in Kiev en dat sprak met toen aan dus heb ik daar een liedje over gemaakt. Over mijn moeder in de dagen dat het niet meer zo best met haar ging of een meisje dat in een weekend verkracht is in Birmingham. Dat zijn allemaal van die dingen.

Wat ook kan. Als je helemaal niet weet wat je moet schrijven dan pak je alle cliches uit de lovesongs en probeer je daar iets mee te doen. Dat heb ik ook af en toe gedaan. In het refrein schrijf je dan ook van: 'I know it's all cliche, but it's the only way i can say it.' Of zoiets.

Hebben jullie wel eens commercieel gekeken naar jullie muziek en de muziek daarop aangepast?
In die zin ben ik een dief van mijn eigen portemonnee geweest. Altijd. Als je eenmaal bezig bent met een stuk dan denk je echt niet aan het publiek of wat commerciële waarde zal hebben.

Is er verschil tussen nu en toen?
Je vocabulaire is wat breder geworden wat de engelse taal betreft en vroeger was je meer met optredens bezig. Dat hield in dat je vrij korte teksten had. Ik ben eigenlijk pas langere teksten gaan maken na Brainbox. Ik nam er meer de tijd voor en soms wat meer inspiratie op de een of andere manier. Het werden hele verhalen waardoor het teksten maken ook leuker was dan voor die tijd. Eerst waren het vooral kreten en korte zinnen. Daarna werden het hele verhalen die je kon declameren. Het hoefde niet altijd gezongen te worden.

Brainbox tijdens Pinkpop 1971

Elektronisch Duitsland

Verschillende Duitse artiesten hebben een grote invloed gehad op de hedendaagse muziek. De grenzen werden verlegd en er werd in een vroeg stadium begonnen met experimenteren. Persoonlijk denk ik dat er vooral vooruitgang is geboekt in de elektronische muziek die gemaakt werd in Duitsland. Hieronder enkele artiesten van Duitse bodem die enig succes in de elektronische muziek hadden of hebben.

Kraftwerk
Natuurlijk is de band Kraftwerk een van de bekendste pioniers in de elektronische muziek. Al in de jaren zeventig waren zij aan het experimenteren met geluiden die voortkwamen uit machines waarvan ze een deel zelf fabriceerden. Zo heeft een van de bandleden, Florian Schneider, het patent op de techniek achter zijn drumcomputer. Het duurde enkele jaren en groepsveranderingen tot het grote succes van het nummer Autobahn. Een nummer dat geïnspireerd is op de geluiden die op een snelweg te horen zijn. De muziek zelf is geheel elektronisch vervaardigd en werd op het podium nagebootst met synthesizers en eigen creaties.

Booka Shade
Kraftwerk mag dan een van de vroegere pioniers genoemd worden, maar tegenwoordig heeft Duitsland ook andere artiesten die het aandurven te experimenteren. Neem als voorbeeld Booka Shade waarvan het eerste album, Momento, in 2004 verscheen. Het geluid doet denken aan een moderne Kraftwerk met een klein tikje commercieel erachter. Het minimale geluid dat bij sommige nummers, bijvoorbeeld Mandarine Girl, zorgt voor een trance waar de groep zo bekend mee geworden is.

Marc Aracdipane
Om eerlijk te zijn is de muziek van Marc Aracdipane niet mijn ding, maar wie kent nou niet het nummer I Like It Loud. Elk koningendag wordt het wel weer gedraaid en een hardcore feest is niet meer te bedenken zonder een afgezaagde versie van het nummer. Marc Aracdipane komt zelf uit Duitsland en is dan ook een van de grondleggers van de hardcore house. Later brengt hij de nummers samen met enkele andere uit onder de naam Marshall Masters.

Tangerine Dream
Ooit opgericht door Edgar Froese in 1967 om avant-garde rock te spelen, maar uiteindelijk werd alle muziek gespeeld met elektronische instrumenten. De muziek die geproduceerd wordt leent zich dan ook echt voor soundtracks waar ze er nu al meer dan 30 op hun naam hebben staan.




Er zijn natuurlijk veel meer Duitse artiesten die zich met elektronische muziek bezighouden. Zo heb je Boys Noize, Scooter, Stephen Parsick, etc. Wie weet er nog meer?

Geschreven en verschenen op het blog Musik in Berlin http://musikinberlin.wordpress.com/2009/12/03/elektronisch-duitsland/

Een muzikale reis uit mijn gedachten: Glen Hansard (Deel 3)

Nog nooit had ik van of zijn band The Frames gehoord totdat de film Once uitkwam. De film zelf was wel okay voor een soort van filmhuis film, maar het openingsnummer zorgde voor kippenvel over mijn hele lichaam. Ik denk dat ik die twee minuten wel twintig keer heb teruggespoeld. Het beeld en het geluid past zo goed bij elkaar. Een eenzame zanger in de nacht die de woorden op een zuivere en toch schreeuwerige manier naar het niet bestaande publiek probeert te brengen. De film heeft voor een ander nummer, Falling Slowly, het befaamde gouden beeldje binnen gesleept. Het komt niet vaak voor dat dit soort films een Oscar krijgen voor de soundtrack.

De film heeft veel te maken met het echte leven van Glen Hansard. Zo stopte hij op 13 jarige leeftijd met school en begon hij op te treden op straten in Dublin. Hier begint de film dan ook mee. De ontmoetingen die volgen leiden tot een uiteindelijke samenwerking tussen verschillende artiesten. Ik kan me voorstellen dat dit ook zo gegaan is met Glen Hansard bij het oprichten van de band The Frames. De band begon langzaam naam te krijgen in de omgeving van Dublin en groeide door. Het groter worden heeft te maken met de affiniteit die mensen met de muziek hebben, maar ook door de bekendheid die Glen Hansard verwierf door op te treden in verschillende tv-programma’s. Zo presenteerde hij het programma Other Voices: Songs from a Room. Het ging hierbij vooral om het laten zien van verschillende Ierse artiesten aan het grote publiek.

De latere samenwerking met Markéta Irglová zorgde voor de soundtrack van Once en het album Stric Joy (uitgebracht onder de naam Swell Season). Door de samenwerking werd de muziek een hit onder de liefhebbers en vormden ze zo ongeveer een superband.

Onbekende Nederpop

Nederlandstalige muziek heeft vaak toch een laagdrempelig niveau. De teksten van bijvoorbeeld Frans Bauer zijn zo geschreven dat je ze naar een paar keer luisteren wel mee kan zingen. Het wil niet zeggen dat het slechte muziek is. Het tegenovergestelde zelfs. Het verkoopt als een tierelier en de mensen houden van de tv-programma’s die rond de sterren uit de grond gestampt worden.

Maar er zijn nederpop artiesten waar, jammer genoeg, niet veel mensen van hebben gehoord. Bandjes die, naast een goede sound, ook poëtisch met de teksten omgaan. Hieronder noem ik enkele Nederlandstalige artiesten waar je in ieder geval een keer naar zou moeten luisteren.

Sander Vos
Jaren geleden kreeg ik de CD Navelzien van mijn oom op een echte sinterklaas pakjesavond. Rouwe rock met een knipoog zou je het kunnen noemen. Samen met de Waterlanders brengt hij op het album teksten met muziek samen waar een echt Amsterdams tintje aan zit. Op het eerste oog lijken de teksten heel simpel, maar als je je er in verdiept zie je dat er een verhaal achter elk nummer zit.

Tegenwoordig treed hij niet meer op en werkt hij mee aan veel verschillende Nederlandse films op de montagevloer. Al zijn muziek is gratis te downloaden van zijn eigen website. www.sandervos.nl




Stek
Dit jaar werkte ik in de City of Wesopa bij een avond met bandjes uit de Vechtdelta. Een serie avonden met bandjes die gratis optreden voor de Weespers. Het doet denken aan Blof in de oude dagen en weet het publiek bezig te houden om naar de teksten te blijven luisteren. Er kunnen weinig woorden aan vuil worden gemaakt. Je kunt het beste gewoon luisteren.

Hun muziek is te luisteren op http://www.stek-amsterdam.nl/ en www.myspace.com/webstek

Een muzikale reis uit mijn gedachten: Dave Grohl (Deel 2)

Nirvana was natuurlijk het hoogtepunt in de grunge, maar behalve een stuk of vijf nummers zoals Rape Me spraken mij aan. Het rauwe sprong ervan af. De depressiviteit was te beknellend voor mijn oren. Smells like teen spirit mocht uiteindelijk niet gedraaid worden op feesten tijdens mijn middelbare school periode. Het zou zorgen voor gewonden en zelfmoordneigingen. Gewonden vielen er zeker, want uiteindelijk heeft een jongen uit mijn jaarlaag een dag in coma gelegen door de pit die gecreëerd werd tijdens dit nummer. De beschrijvingen die over het eerste album Nevermind werden gegeven zijn des al niet te min lovend. Het rebelse onder de jeugd werd opgeroepen en deed terugdenken aan de tijd van Elvis Presley. In het boek 1001 Albums staat de volgende beschrijving.

“Nevermind was onbetwist het belangrijkste rockalbum uit de jaren 90. De verwrongen popsongs bevatten niet de agressie van punk, maar wel krachtige metal-akkoorden. Het album vestigde Kurt Cobain meteen als een van de meest kenmerkende rockzangers die zeer keelverscheurende zang kon voortbrengen en ook een erg gevoelige en originele songwriter was.”

Een beknopte omschrijving die veel van de jeugd heeft weten te bewegen in een aparte subgroep waar andere groepen uit voortvloeiden. Het gevoel versterkte tot een climax in april 1994 toen Kurt Cobain zelfmoord pleegde met een shotgun. De moordtheorieën zijn oneindig en van kwaad tot erger.

Het einde van Nirvana betekende het begin voor de Foo Fighers. De band werd door Dave Grohl opgericht en het eerste album werd door hem alleen volledig ingespeeld. Daarna ronselde hij een paar artiesten om zich heen en brak door met nummers als Learn to Fly en This Is A Call.

Zelf heb ik ze voor het eerst zien optreden in de Heineken Music Hall. Een concert stond in het teken van het album In Your Honor. Een dubbel album met een akoestische cd en een echte Foo Fighters cd. Samen met de gitarist uit de band waar ik in zong stonden we samen met een jointje vooraan, maar al snel gooide we het half opgerookte jointje weg toen ze begonnen. Het was voor ons op die leeftijd, we waren allebei 16, een adembenemend schouwspel. Dave Grohl die zo goed met het publiek om kon gaan alsof hij ons al jaren kende. Het moment dat ik nooit zal vergeten tijdens dat concert was de wortel die naar Dave zijn hoofd werd gegooid.

Dave Grohl: “Who the fuck throws a fucking carot!”
Met schichtige ogen kijkt hij door het publiek en weet even niet wat te zeggen totdat er een glimlach op zijn gezicht verschijnt. Met een handgebaar pakt hij de wortel op en kijkt ernaar.
Dave Grohl: “Got more?”
Het publiek begint massaal te lachen en nog net kan ik zien dat er een slakrop en een paar tomaten het hoofd van Dave raken. Met een gehavend gezicht speelt hij het nummer Everlong.

Een manier die bij weinig artiesten was opgekomen. De lol moest bewaard worden en zou overwinnen. Franz Ferdinand kon bij mij niet datzelfde gevoel opbrengen in de Heineken Music Hall. Daar vloeide het bier uit verveling.

De tweede, en laatste keer, dat ik de Foo Fighters heb zien optreden was tijdens Pinkpop 2008. Ze vielen in het niet bij The Rage Against The Machines, maar wisten toch een leuk optreden neer te zetten. Het zien van ongeveer 60.000 mensen die vrijwel allemaal het nummer Times Like These meezingen is onbetaalbaar. Het klinkt cliché, maar je had erbij moeten zijn. De zon die langzaam onderging, het roesgevoel door de hele dag bier en cola en in de verte de glinsterende gitaar die de akkoorden speelde die ik kon dromen. In een woord: Geweldig. Het was niet zo intens als het eerste optreden dat ik van ze had meegemaakt, maar zeker noemenswaardig.

Foo Fighers werd mij op een gegeven moment toch iets te veel en ik legde de albums die ik heb in de kast waar ze nog steeds stof aan het verzamelen zijn. Zelf op het moment dat het project Them Crooked Vultures volledig in het nieuws was. Een project met leden van Queens of the Stoneage, Dave Grohl en de vroegere bassist van Led Zeppelin. Op Lowlands heb ik ze zien spelen en het was verdomde goede muziek, maar omdat niemand de nummers mee kon zingen, door de geheimzinnigheid rondom de band, was het een beetje springen en schreeuwen. Misschien is dit project gefaald, maar misschien groeit het wel uit tot een van de grootste superbands die de wereld ooit gekend heeft.

Een muzikale reis uit mijn gedachten: The Beatles (Deel 1)

Terwijl al mijn klasgenootjes uitkeken naar de laatste Hitzone compilatie luisterde ik op de basisschool naar artiesten als Elvis Costello, Eric Clapton, The Who, Joe Strummer, etc. Door mijn vader raakte ik meer en meer geïnteresseerd in de muziek uit zijn tijd en de nieuwe albums die van deze artiesten uitkwamen. Op een zekere dag nam hij een paar Russische uigaven van verschillende albums mee uit Rusland. Led Zeppelin, The Beatles en Paul Weller. Led Zeppelin vond ik nog wel de moeite waard om te luisteren, Paul Weller was niet helemaal mijn ding en The White Album van The Beatles werd in drie maanden tijd kapot gedraaid.

Tijdens het zeilen met vrienden zorgde ik er altijd voor dat er een cd van The Beatles in de stereoset werd gestopt. Nummers als While My Guitar Gently Wheeps, Blackbird en alle andere bekende nummers kende ik uit mijn hoofd en met zijn allen brulden we de woorden over het water. Uiteindelijk heb ik een tijdje de bijnaam Beatles Juice onder mijn vrienden gedragen. De naam is een verbastering van de film Beetle Juice uit 1988 en The Beatles.

Als vanzelf veranderd de smaak van een individu als hij ouder wordt. Steeds meer oude klassiekers en opkomende artiesten trokken mijn aandacht. The Beatles waren een tijd uit mijn zicht. Totdat ik een keer in de City of Wesopa in Weesp het geluid moest doen voor de man die zorgt voor de filmpjes bij Top 2000 a GoGo en ik daar een paar, mij onbekende, opnamen hoorde van de band. Het waren wel bestaande nummers, maar ze experimenteerde op deze opnamen in de studio met verschillende ritmes en akkoorden. Naderhand heb ik met de man gepraat en vertelde me dat deze opnames nog nooit op een cd te horen zijn geweest. Gelijk heb ik weer mijn collecties cd’s gepakt en ben weer begonnen met luisteren tot diep in de nacht terwijl ik mijn hoofd weer boog over cijfertjes voor de volgende Bedrijfseconomische Vaardigheden les. Door de muziek ging ik me steeds meer verdiepen in de geschiedenis achter The Beatles en merkte dat ze vooruitstrevend waren voor hun tijd. De manier waarop ze werden opgewacht door fans en de verschillende drugsverhalen in de latere jaren werd het begin van de Sex, Drugs & Rock&Roll stijl die later verder doorgevoerd zou worden in de mainstream.

Het artikel, over de The Beatles, dat mij het meest is opgevallen verscheen in september 2009 in de Rolling Stone getiteld Why the Bealtes broke up: The inside story geschreven door Mikal Gilmore. Het stuk beschrijft de laatste jaren en dagen van The Beatles en hoe de vriendschap op de proef werd gesteld door de druk die de muziek met zich meebracht. De schrijfstijl doet mij soms denken aan bladen als de Story en de Prive, maar is met hoog ontzag geschreven voor de bandleden in kwestie. De volgende quote zou de doorslag hebben gegeven voor het uit elkaar vallen van de band.

“You’re daft. I’m breaking the group up,” Lennon told McCartney when het tried to persuade the Beatles to tour in 1969. (Pagina 57, Rolling Stone, 3 september 2009)

De angstige of kwade ondertoon is er duidelijk uit op te merken en deed waarschijnlijk de doorgewinterde Beatles fans sidderen. Het laatste concert, dat zij gaven op het dak van hun eigen label, was een sombere bedoening aan de beelden te zien.

Neil Bogart en ik

Vroeger droomde ik over het bevaren van de zeven zeeën. Niet het piratenleven dat vroeger werd voorgeschoteld tijdens de geschiedenislessen in groep drie. Het eerste slokje van een goedkope rum, het maken van ooglapjes en het zingen van piratenliederen. Meer het avontuur dat elke generatie in de familie probeerde te trotseren. Uiteindelijk vond ik de muziek door mijn ouders die me verplichten om een instrument te bespelen. Op een gegeven moment kom je erachter dat dit niet voor je is weggelegd en raak je meer geïnteresseerd in de andere kant van de muziek. Steeds meer ging ik me interesseren voor het organiseren van optredens en zette ik zelf een paar muziekavonden op allerlei verschillende locaties.

Een idool uit het boek Hit Men door Frederic Dannen kan ik niet noemen. Zelf heb ik niet graag idolen, omdat het je eigen gedachtengangen beperkt. Mijn interesse werd wel gewekt door de quote over Neil Bogart (pagina 161). “If it cost him three dollars to make two dollars, he would do it.” Een uitspraak waarbij het stereotype manager, inhalige mensen die hun eigen zakken willen vullen, opzij zet. Iets wat, naar mijn mening, gelukkig veranderd door het minder nodig hebben van managers of juist een andere invulling van een manager.

Neil Bogart moet een “rare” man zijn geweest waarbij je kan afvragen of hij eigenlijk verstand had van zaken of meer geluk had en zichzelf wist te verkopen aan de wereld. Zelf heeft hij ooit gezegd: “If you hype something and it succeeds, you're a genius, it wasn't a hype. If you hype it and it fails, then it was just a hype.” Dat is iets waar niet omheen gedraaid kan worden. Neil Bogart is, in mijn ogen, de echte uitvinder van het hypen van een band zoals is gebeurd met bijvoorbeeld de Spice Girls, K3 en The Backstreet Boys. Een ontwikkeling waarbij alles geoorloofd was om de band zoveel mogelijk te verkopen als een fysiek product. Ik zeg niet dat ik dit een goede ontwikkeling vind. Het tegenovergestelde zelfs, want ik vind ouderwets dat de muziek goed in elkaar moet zitten om te verkopen. Jammer genoeg is het in de huidige maatschappij vrijwel niet mogelijk om op die manier muziek te verkopen. Aan de andere kant ontstaat voor mij de uitdaging om te proberen voor mij een manier te vinden die mij trekt en waar ik mijn morele regels in kan vinden. Een invulling hiervan begint al langzaam vorm te nemen in mijn hoofd. Experimenteren met wat ik wil is belangrijk om gelukkig te blijven in het werk en het vak.

In Neil Bogart respecteer ik het lef dat hij heeft. Een soort lef wat weinig mensen onder ons hebben of juist wel hebben, maar het verkeerd toepassen. Om Cameo Parkway aan te klagen terwijl zij een aanklacht, die zo te lezen veel meer kans maakte, tegen hem persoonlijk hadden ingediend. Als manager moet je goed op je woorden kunnen letten en een gesprek zo te manipuleren dat het uitkomt op wat jij wilt. Iets wat hij denk ik al deed toen hij solliciteerde bij Cash Box en zichzelf aanprees door de telefoon. Hoe hij zij zich doorwerkte naar MGM Records en Cameo Parkway staat niet beschreven, maar ik zou zo aannemen dat hij dit door een slim spelletje voor elkaar heeft gekregen.

Volgens een goede vriend verander ik helemaal als er wordt gepraat over muziek. De muziek van een artiest die ik tegenkom wil ik zo snel mogelijk horen en mijn telefoon staat vol met notities over bandjes die ik ergens ben tegengekomen. Van de prijs, kwaliteit, instelling van de bandleden en de timing probeer ik zoveel mogelijk hoogte te krijgen. Dit gaat bij mij als vanzelfsprekend. De vriend van mij vindt het jammer, omdat ik daardoor, volgens hem, constant aan het werk ben als ik in de kroeg of ergens anders sta. Het heeft dan ook een tijd geduurd om het te kunnen uitschakelen. Daarin wil ik waarschijnlijk niet op Neil Bogart lijken. Er wordt hier weinig over gezegd, maar ik kan me voorstellen dat hij een gladde spreker was. Ik kan niet zeggen dat hij zonder hart sprak. Al krijg ik wel zo’n beeld bij de verhalen in het boek. Door alle feestjes bij Casablanca moet dit bijna wel het geval zijn geweest. Sex, Drugs and Rock&Roll. Iets waar ik zelf maar in bepaalde mate mee wil doen. Serieuze zakenpartners zullen mij niet snel dronken tegenkomen en ik zal al helemaal geen drugs gebruiken voor hun ogen. Moet ik zeggen dat de enige drugs die ik heel af en toe gebruik hasj of wiet is.

Ik heb wel gemerkt dat een relaxte omgeving heel erg goed werk om met nieuwe mensen in contact te komen. Zo zat ik laatst toevallig te praten met de Hans Verschoof. De manager van Kaz Lux, Oberg en oud manager van Focus. Zijn stemming was opgewekt door een bericht dat hij net gekregen had en dit was goed te merken in het gesprek. Hij stond heel open voor vragen en wilde me in een korte tijd veel tips geven over het boeken van een zaal. Ook al was het gesprek kort. Ik heb er heel veel aan gehad. Zelf probeer ik deze sfeer ook vaak te creëren tijdens een gesprek en daarin neig ik toch naar Neil Bogart. Al zal mijn manier anders zijn dan degene die hij toepaste.

Sommige excentrieke methodes die hij heeft toegepast doet mij denken aan sommige artiesten die ik ben tegengekomen. Gekke dingen als het overvliegen van een cake in de vorm van Donna Summer in de eerste klas is een geweldig idee. Als ik het geld ervoor zou hebben was het precies iets wat ik zou doen. Gewoon, omdat het kan. Het excentrieke heeft mij altijd wel aangesproken samen met impulsief gedrag. Zo heeft Neil Bogart een tv-programma geproduceerd door gelijk te roepen dat hij dit ging doen. Zelf is dit ook bij mij gebeurt. Zonder te weten waar ik aan begon zei ik ja tegen een opdracht waardoor ik van alles bij moest leren.

Als afsluiter van dit essay zal ik drie doelstellingen omschrijven die ik wil halen in de komende drie jaar.

1. Het afmaken en pitchen van een tv-programma waar ik voor bezig ben.
Dit is voor het bedrijf Koas Contingency waarbij we met zijn allen geen enkele ervaring hebben op het gebied van tv, maar we krijgen veel hulp uit verschillende hoeken. Langzamerhand begint het project vorm te krijgen.

2. Het bedenken van een nieuwe vorm van promotie die past in mijn morele gedachtengangen.
Zoals ik hierboven beschreven heb wil ik niet gebruik maken van het motto Whatever it takes. Volgens mij zijn er nog genoeg manieren die nog niet gebruikt of goed benut zijn om muziek beter naar voren te brengen waarbij de muziek in waarde wordt gelaten.

3. In drie jaar tijd mijn netwerk vergroten, met minimaal 100 bedrijven, binnen de media en entertaiment wereld.
Door op de juiste plekken te zijn probeer ik op dit moment al mijn netwerk te vergroten en ik heb gemerkt dat het vrij eenvoudig is om met mensen contact te leggen die werkzaam zijn binnen de entertainment. Ik wil proberen om bij 100 verschillende bedrijven een contactpersoon te hebben waar ik ook daadwerkelijk iets mee kan.

Dit essay is geschreven voor het vak Muzieklandschap op de Hogeschool van de Kunsten Utrecht.

OnLive: The future of gaming?

Tired of walking to the store and to buy a new video game you only read about? Tired of reading all the previews or reviews online? The answer to everything is OnLive. A gaming-system that will change the future of gaming as we may believe the inventors.

The technology is based on high speed streaming of audio and video. It’s more advanced then the streaming service of Spotify; whom only provide you with music and some information about the artist. Basically OnLive is a console hosted on a server. You stream all the video and audio to your computer and send your keystrokes to the server. This makes having a brand new computer almost useless and saves you a lot of money. The only thing you need is a high speed connection to the internet and off you go.

Most of the latest operating systems are compatible with OnLive, because it is based on browser software. So even Linux should be compatible after a few programmers take care of the bugs in the emulation software. After the 4G network is launched, you can even play the latest games on your netbook while traveling anywhere They are already testing this technology in Singapore and it is like a broadband connection you probably have at home.

The question is: Will this service be accepted by the hardcore gamers? I personally think it will not, because of the subscription based payment the gamers have to make. Don’t you rather own the game then just play it when you’re paying. I might be wrong. As millions pay monthly to play World of Warcraft which could prove that there is a user base for subscription based gaming services. There might be a future in this gaming service.

OnLive will open for everyone in the winter of 2009. The beta is now open for US citizens. I can’t wait testing this service and tell you all about it.

Geschreven en gepubliceerd voor/op www.kaosgaming.nl

Music, video and gaming everywhere

Al een aantal maanden is de muziek streaming service Spotify beschikbaar voor de PC en Mac. Doormiddel van een internet verbinding is het mogelijk om naar miljoenen tracks te luisteren op het werk, thuis of, als je gebruik maakt van UMTS of andere verbindingen op je laptop, voor onderweg. Een prima service die jammergenoeg in Nederland nog niet officieel te verkrijgen is.

Sinds kort is er in Amerika en een paar andere landen een app te verkrijgen waarbij je met je iPhone of Android met een 3G netwerk kan luisteren naar alle nummers die zij aanbieden. Naast Spotify heeft ook de muziekservice Rhapsody zoʼn app gepubliceerd. Is streaming de nieuwe manier om aan muziek te komen? Of zal dit maar een tijdelijke hype zijn van enkele bedrijven die denken met advertenties snel geld te kunnen verdienen. Het viel mij namelijk al op dat er tegenwoordig, zoals aangekondigd, visuele reclame in de gratis Spotify is verwerkt. Gelukkig maken ze nog geen gebruik van audio reclame tussen de nummers door, maar dat zal ook zeer snel komen ben ik bang.

Er zijn maar weinig bedrijven die met een streaming service een grote winst maken. Vaak komt dit door het gratis aanbieden van de service of het slecht neerzetten in de markt. Youtube is hier een goed voorbeeld van. De kosten die gepaard gaan met het aanbieden van de service zijn zo hoog dat het tot op heden nog steeds niet gelukt is om een grote winst uit de website te halen. Sinds een aantal maanden lijkt het dan ook wel of ze gedwongen zijn om reclame in de filmpjes te zetten. Speculaties over wat Youtube gaat doen om het tij te keren lopen uiteen over het verhuren van films tot het gebruik van spraakherkenning, project Gaudi, om advertenties beter aan te sluiten op het filmpje dat de gebruiker aan het kijken is.

Een ander voorbeeld is het opkomende project OnLive. Een streaming service waarbij de nieuwste games gespeeld kunnen worden zonder het gebruik van de nieuwste computer. Je streamt de beelden en het geluid naar je computer of tv en stuurt de gegevens van het toetsenbord, muis of controller terug naar de servers van OnLive. Een prestigieus project dat al in de beta fase is gegaan. Ook dit is in mijn ogen een project waarbij bedrijven een nieuwe kan krijgen om zich te profileren in de computerwereld.

Mocht het project aanslaan, dan zullen er goedkopere computers op de markt komen die functioneren als terminal op een groot netwerk. Met daarop alle gegevens en programmaʼs die jezelf gebruikt. Naast het internet abonnement betaal je een maandelijks bedrag voor alles wat je binnenhaalt via streaming. De markt zal totaal vernieuwd worden en manier van het online bestaan zal op een gegeven moment zo veranderen dat bedrijven, bijvoorbeeld de muziek industrie, niet meer bang hoeven te zijn voor het misbruik of illegaal gebruik van content dat wordt gemaakt door verschillende artiesten of programmeurs.

Zelf ben ik voor illegaal downloaden, maar ik zie zeker wel toekomst in een gecontroleerde manier van internet gebruik. Laten we deze ontwikkelingen dan ook goed volgen om te kijken wat we hier uit kunnen halen.

Als je tijd over hebt is hier de persconferentie die gegeven is over OnLive.


Deze tekst is geschreven voor het vak Muzieklandschap op de Hogeschool van de Kunsten Utrecht en verschenen op muzieklandschap.blogspot.com.